مردی که همه دارایی‌اش را وقف کرد؛ حتی پیکرش را !

به گزارش خبرگزاری حوزه، نگاهی داریم به زندگی و اقدامات خیرخواهانه حسینعلی البرز، یکی از واقفان نام‌آشنای معاصر ایران.

حسینعلی البرز در سال ۱۲۸۵ در تهران به دنیا آمد؛ مردی که زندگی‌اش را از شرایطی ساده آغاز کرد و با تلاش و پشتکار، به یکی از چهره‌های شناخته‌شده اقتصادی زمان خود تبدیل شد. او در کودکی مادرش را از دست داد و پس از پایان تحصیلات، مدتی در دستگاه دولتی مشغول به کار شد، اما خیلی زود راه فعالیت اقتصادی را در پیش گرفت و با تلاش فراوان توانست ثروت قابل توجهی به دست آورد. با این حال، آنچه البرز را از یک تاجر موفق به یک چهره ماندگار تبدیل کرد، میزان ثروتی نبود که به دست آورد؛ بلکه تصمیمی بود که درباره آن گرفت. او باور داشت ثروت زمانی ارزشمند است که بتواند گرهی از زندگی انسان‌ها باز کند و فرصتی برای رشد دیگران بسازد.

البرز سال‌ها پیش از تأسیس بنیاد فرهنگی البرز، بخش مهمی از دارایی خود را صرف کارهای خیر می‌کرد. برای بیمارستان‌ها دستگاه‌های مولد برق و ژنراتور تهیه کرد تا قطع برق باعث توقف عمل‌های جراحی نشود، تجهیزات کامل اتاق عمل بیمارستان امیراعلم را اهدا کرد و وسایل جراحی فک و صورت را در اختیار دانشکده پزشکی دانشگاه تهران گذاشت. یک بیمارستان سیار مجهز به اتاق عمل و چشم‌پزشکی نیز با مشارکت فرزندانش تهیه و به جمعیت هلال احمر اهدا کرد. برای همراهان بیماران در بیمارستان امام خمینی سالن انتظار ساخت و در کنار آن، به بیماران و دانش‌آموزان کم‌بضاعت کمک نقدی و لباس می‌رساند. در جریان زلزله لار نیز برای زلزله‌زدگان پتو فرستاد و در ساخت مدرسه و آب‌انبار در سوهانک و شادآباد تهران مشارکت کرد.

اما آقای البرز به کمک‌های پراکنده قانع نبود. در سال ۱۳۴۲ تصمیم گرفت تمام دارایی خود را در راهی قرار دهد که بتواند سال‌ها پس از خودش نیز ادامه پیدا کند. به همین دلیل بنیاد فرهنگی البرز را بنیان گذاشت و اموالش را وقف حمایت از علم و استعدادهای جوان ایرانی کرد. حتی خانه شخصی‌اش را فروخت و پول آن را به بنیاد افزود؛ دخترانش نیز هتلی را که به ارث برده بودند در اختیار بنیاد قرار دادند و خود البرز مدتی در یکی از اتاق‌های همان هتل زندگی کرد.

در ادامه، حمایت از استعدادهای جوان و کم‌بضاعت، پرداخت کمک‌هزینه تحصیلی و اعطای وام بدون بهره برای آغاز فعالیت حرفه‌ای، به بخش مهمی از اقدامات او تبدیل شد؛ همچنین از افرادی که ایده یا اختراع ارزشمندی داشتند پشتیبانی می‌کرد تا کمبود امکانات مانع شکوفایی استعدادشان نشود. در همین مسیر، «جایزه البرز» را برای شناسایی و تقدیر از برترین‌های علمی کشور بنیان گذاشت تا نخبگان و پژوهشگران، انگیزه و فرصت بیشتری برای ادامه مسیر علمی خود داشته باشند.

کمک به سیل‌زدگان پاکستان، گرسنگان آفریقا، دانش‌آموزان ایرانی در عراق و تأمین هزینه ساخت کتابخانه در مدارس و دانشگاه‌ها نیز از دیگر اقدامات او بود.

شاید عجیب‌ترین بخش زندگی البرز این باشد که او حتی برای مدیریت بنیاد هم حقوق و مزایایی دریافت نکرد و سال‌ها با وجود بیماری، وقت و توان خود را وقف این کار کرد. اما داستان وقف برای او حتی به اموال و درآمدش هم ختم نشد؛ در وصیت خود اعلام کرد پیکرش نیز برای استفاده علمی و کالبدشناسی در اختیار دانشگاه تهران قرار گیرد. مردی که در طول زندگی ثروتش را بخشید و در پایان نیز خواست جسمش در خدمت علم باشد؛ گویی می‌خواست از هرآنچه داشت، چیزی برای ساختن آینده این سرزمین باقی بگذارد.